به کتابی که دو سه روز پیش تمام شد.یک کتاب تمام عیار با ویژگی های یک شاهکار. اثری که وادارت می کرد

 به همه یک بار دیگر نگاهی بیندازی و از خوردن همین چای که دارد سرد می شود لذت ببری . به عمق گل

 های قالی بروی و با دست های بافنده خوش و بش کنی و به چشمانش لبخند بزنی. به مورچه های روی

 سرامیک نگاه کنی و انقدر دنبالشان کنی تا چشمانت سیاهی برود . باد کولر را با تمام رگ های صورتت

 حس کنی و به آفتاب پشت شیشه چشمک بزنی. سهراب بشنوی^* و به صاحب صدا فکر کنی که چه زود از

 دستش دادیم . چه زود باید یادش به خیر بگوییم و با بغضی که با هر بار شنیدن صدای گرمش و یا بازی های

 بی نظیرش یقه مان را می چسبد دست و پنجه نرم کنیم و دلمان را راضی کنیم تا که حمدی و بعد توحیدی

نثارش کنیم بس که باورمان نمی شود.

گاهی وقتی همه چیز رنگ باخته به نظر می رسد، وقتی رنگ بی رنگی همه جا را گرفته ، یک فیلم می تواند

 بگوید که چگونه باید عاشق بود ، چگونه بلند شدن را می چشاندمان. به یادمان می آورد که جعبه مداد

رنگی های توی کمد مدت هاست که خاک می  خورد.

مداد رنگی ها هنوز رنگی هستند.آبی را به آسمان و قرمز را به ماهی های حوض ببخشیم .اصلا در چشمانمان رنگ بپاشیم ، چه بسا  که مشکل از خود ماست.

کار زیاد داریم؛ تو مرا همراه می شوی؟


*شعرهای سهراب با صدای خسرو شکیبایی کارهای خوبی ازآب در آمده اند. هر چند می توانست بهتر هم شود اگر انقدر زود از پیش ما نمی رفت

 

نوشته شده توسط فرزانه حسنی در یکشنبه 30 تیر1387 |

اتاق، به جز لباس هايي كه روي تخت ولو شده اند و تكليفشان را نمي دانند و كتاب هايي كه به زور به دنبال اثبات موقعيت روي ميز هستند ، تميز است. هر چند زمين هم نياز به دستمال كشيدن دارد. ولي كليدها در جاي خودشان آويزن اند و عكس مداد رنگي ها هم روي ديوار حسابي سرحال است.پنجره بسته استو پرده هم با نواري از جنس خود پرده بسته شده است. روي تخت ، يعني درست روي همان لباس ها دراز كشيده و دانه هاي سياهي را مي شمارد كه جلوي چشمانش رژه مي روند: يك ، دو ، سه،...

 

دلم براي نگاهت بهانه مي گيرد

دلم اگر بروي در خزان هجرانت چو يك كبوتر بي آب و دانه مي ميرد

 

حرصش مي گيرد و سعي مي كند ذهنش را  روي موضوعي ديگر متمركز كند:

 

اتاق را مرتب كرده ام

تمام نبودن هايت را نيز چيده ام

حرف هاي ديروزت را روي تاقچه

نديدن هاي امروزت را هم به ديوار آويزان كرده ام

فرداهايت را ولي پنهان مي كنم

تا نميرد اين كورسوي اميدي كه از آمدنت دارم

 

دوباره همان شد!

بلند مي شود. كتاب ها را ورق مي زند . به داستان هاي نصفه خوانده شده نگاهي مي كند و نمي داند او تنها كسي است كه كتاب ها را نصفه خوانده سراغ كتاب ديگر مي رود يا نه. ته دلش چيزي مي ريزد و احساس مي كند مي خواهد مدتي ، شايد يك هفته يا حتي كمي بيشتر را تنها باشد. هر چند تنها هم كه باشد چيزي جز فكر هاي پراكنده سراغش نمي آيد. چند وقتي مي شود يك خلا در خود حس مي كند. فكر اينكه تا اين جا را خيلي خوب نيامده به اندازه هجوم يك ميگرن سرسام آور آزارش مي دهد.

چايي را كه مي خورد بلند مي شود. چند دقيقه اي را جلوي آينه تلف مي كند و لباس مي پوشد كه برود.

   اتوبوس خلوت است. روي صندلي اول كنار خانمي مي نشيند و از چشم هاي تهاجمي اش متوجه مي شود كه موضوعي آزارش مي دهد و با كوچك ترين تلنگري منفجر مي شود. مواظب است  تلنگري نزند كه اصلا حوصله شنيدن شكايت هاي ديگري را آن هم وقتي خودش در خودش گير كرده و از دادگاه محاكمه اش پيروز بيرون نمي آيد ، ندارد. ولي انگار بغل دستي حتي نيازي به تلنگر هم نداشت. شروع مي كند و او شايد از هر ده جمله يك كلمه را مي شنود كه قدرت كنار هم گذاشتنشان را هم ندارد:

ماهي ،تربيت بدني ، تميز كردن ، راه دور ،خانه ، خستگي ، گرسنگي

دلش ضعف مي رود و به ساعت نگاه مي كند. 4 بعد از ظهر است و هنوز نهار نخورده.با خودش كلنجار مي رود، گرسنه است و فكرش متمركز نمي شود. خانم شاكي رفته و او تنهاست.شيشه تكيه گاه سرش مي شود ، چشم هايش را ميبندد و سعي مي كند يه هيچ جيز فكر نكند. دايره هاي متحدالمركز رنگي جلوي چشمانش مي رقصند و تمام ماهي ها ي تربيت بدني و لباس هاي روي تخت و شعرهاي كتاب داستان توي رنگ ها غرق مي شوند و كبوتري مي ميرد.